Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Knalpatronen, Pyrotechnies, Knallkörper Els Moors 25/06/2020
Plantage Wildlust Tessa Leuwsha 25/06/2020
De lange Tweede Wereldoorlog. Nederland 1940-1949 Peter Romijn 25/06/2020
De kunst van het nietsdoen. Vertaald uit het Japans door Jos Vos Kenkō 25/06/2020
Een wolf bij zijn oren pakken Sana Valiulina 25/06/2020
Het wendbare verleden. Nietzsche in postmoderne tijden Sybe Schaap 25/06/2020
Tekens van leven Frederik Willem Daem 25/06/2020
Koloniaal Congo. Een geschiedenis in vragen Idesbald Goddeeris, Amandine Lauro & Guy Vanthemsche [red.] 25/06/2020
De bevrijding van West-Europa. Het einde van de Tweede Wereldoorlog Egbert van de Schootbrugge 25/06/2020
Godface Asha Karami 25/06/2020
Tere stengels Shari Van Goethem 25/06/2020
Door wilskracht zegevieren. Sport in de Tweede Wereldoorlog Jurryt van de Vooren 25/06/2020
Het tuinfeest Bettie Elias 25/06/2020
Prelude.Vertaald en toegelicht door Jan Kuijper; nawoord door Anneke Brassinga William Wordsworth 15/06/2020
Waarom tolerantie niet de hoogste waarde kan zijn. Over de omgang met heilige zaken Martin Terpstra en Theo de Wit 15/06/2020
De dokter is uw kameraad niet. Uit het leven van Guust Van Mol Louis Van Dievel 15/06/2020
Val Toni Coppers 15/06/2020
De kapiteinsdochter. Vertaald door Hans Boland Alexandr Poesjkin 15/06/2020
De schaduw van wat zo graag in de zon was blijven staan Mattijs Deraedt 15/06/2020
Zwarte jaren. Nederland in de Tweede Wereldoorlog Han van der Horst 15/06/2020
12345678910...Laatste

Nederzettingen

Sanneke van Hassel
Nederzettingen
De Bezige Bij, 2019, 189 blz., EUR 20,99
ISBN: 9789403161907

Binnen het genre van het kortverhaal is Sanneke van Hassel ontegenzeglijk koploopster in ons taalgebied. Samen met Annelies Verbeke, in Vlaanderen een van de weinige auteurs die zich ook aan het genre wagen, zorgt ze bijna op haar eentje voor het bestaansrecht van een literair genre dat grotendeels, en dit ten onrechte, wordt veronachtzaamd. Hoe Van Hassel erin slaagt op het beperkte speelveld van het kortverhaal een wereld van emoties en/of ideeën in kaart te brengen, blijft intrigeren. In ‘Nederzettingen’ staan 16 verhalen, die zich voor het merendeel  afspelen in Rotterdam. Van Hassel speelt een beklijvend spel met werkelijkheid en fictie en schrikt er niet voor terug aan de anekdotiek die vaak als motor fungeert voor een verhaal, bedenkingen te relateren over het schrijven zelf. In het openingsverhaal bijv. wordt de rol van de vertellende ik, die hier ook gezien kan worden als het schrijvende ik – Van Hassel dus – in een breder verband geplaatst door deze bedenking: ‘Als ik een schrijfcursus geef, adviseer ik om in een kort verhaal het aantal personages beperkt te houden. Het wordt anders te veel een kippenhok, vertel ik de cursisten. Je leert geen enkel personage echt kennen.’ (p. 15) En hoe in het huidige literair klimaat alles wordt verwacht van sensationele wendingen, wordt door Van Hassel gecounterd met deze uitlating in het verhaal over een Afghaanse vluchteling die komt bijklussen in de woning van de ik-verteller: ‘Zou ik over hem kunnen schrijven? Als Farshad uiteindelijk niet in Nederland mocht blijven zou dat een beter verhaal opleveren dan als hij wel kon blijven. Ficite was gebaat bij conflict en drama, de werkelijkheid niet, of toch ook? Veel mensen leken zich er goed bij te voelen als ze zich het allerergste voorstelden, en dat vervolgens bevestigd zagen in de krant of op de televisie.’ (p. 107) Vaak heeft Van Hassel oog en oor voor mensen die zich aan de rand van de maatschappij ophouden: daklozen (in ‘Plastic Man’), mensen die zich niet meer thuis voelen in wat werd voorgesteld als een uniek bouwproject (het titelverhaal ‘Nederzettingen’), iemand die het emigratieverleden van zijn vader poogt te achterhalen (‘Landverhuizen’, met hier een sprekende verwijzing naar de actualiteit van de bootvluchtelingen), spaak lopende relaties tussen echtelieden (‘De weekends’)…. En telkens weer weet Van Hassel de juiste toon te treffen, de treffende verwoording te vinden die van het verhaal dat ietsje meer maakt dan alleen een ‘vertelling’. Over de ‘Plastic Man’ bijv.: ‘Landlopers ruiken naar mos. Daar is niks vies aan, donzig mos dat veel verzacht.’. Of deze zin in ‘Nederzettingen’: ‘In de metro stond ik tussen de winterjassen. Gebogen hoofden staken uit bontkragen, op hun schermpjes vroegen mensen hun geliefden of ze zuurkool wilden eten of hutspot, of legden ze vast waar ze elkaar zouden ontmoeten.’  Schijnbaar terloops neergezette ideeën laten de lezer mee-denken en mee-voelen met wat de schrijfster zelf blijvend bezighoudt. Zo aan het slot van het titelverhaal: ‘We bestonden in wat we achterlieten. We bestonden in wat we verkozen niet te doen. We konden vrienden worden.’  Sanneke Van Hassel weet echt te overtuigen. 

[Jooris van Hulle - 17/03/2020]