Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Art Autun 2020 Eric Rinckhout, Marie-Françoise Dispa e.a. 02/06/2020
Ooggetuigen van de bevrijding, september 1944-mei 1945 Bram de Graaf 02/06/2020
De straffeloze Huub Beurskens 02/06/2020
Heerlijk afgebakend eindeloos. Gedichten Dorien De Vylder 02/06/2020
Opstand van de Georgiërs op Texel. Het laatste slagveld van Nederland Eric Lee 02/06/2020
In de wacht Alfred Birney 02/06/2020
Terug naar Birkenau Ginette Kolinka en Marion Ruggieri 28/05/2020
Uit de schaduw van Pol Pot. Nuon Chea en de Rode Khmer Michiel Kroesbergen 28/05/2020
De schilders van Urk Elisabeth Oost en Klaas Post 28/05/2020
Het leven van Maria. Vertaling & nawoord: Piet Thomas Rainer Maria Rilke 28/05/2020
Het jaagpad op en af Saskia de Jong 28/05/2020
De droom van eb inkt diervoer Erik Bindervoet 28/05/2020
Zonder palet Wiel Kusters 28/05/2020
Kinderen van de Holocaust Piet Boncquet 28/05/2020
Wereld in vlammen. De conflicten in kleur 1914-1945 Marina Amaral en Dan Jones 28/05/2020
Solituden, songs Jacques Hamelink 28/05/2020
Jachthuis Oscar van den Boogaard 28/05/2020
De freule en de Führer: het verhaal van Unity Mitford Marja Coenradie 28/05/2020
Apostelkind Renske Doorenspleet 28/05/2020
Inzake dit huis Hester Knibbe 28/05/2020
12345678910...Laatste

De berenrug

Dimitri Bontenakel
De berenrug
Wereldbibliotheek, 2020, 222 blz., EUR 21,99
ISBN: 9789028450387

In tijden van globalisering een eilandroman schrijven, meer nog: een roman over een eiland waar de bewoners, allemaal schipbreukelingen, louter op elkaar zijn aangewezen, vanuit het besef dat zij er onmogelijk weg kunnen: je moet het maar aandurven. En het mag direct gezegd: in ‘De berenrug’ kwijt Dimitri Bontenakel zich met veel bravoure van de taak die hij zichzelf als romancier heeft opgelegd. We schrijven eind 19de eeuw, van gsm-verkeer of andere sociale media is nog geen sprake, vliegverkeer is er niet, het enige wat (nog) telt voor de eilanders is de dagelijkse zorg om te overleven. In een wervelende openingsscène beschrijft Bontenakel hoe de ‘Nauru’ (de naam overigens van een eilandje in de Stille Oceaan) op wat zijn laatste IJslandvaart zal zijn, op de klippen loopt bij Kaap Ursus, een eiland diep in de Noord-Atlantische Oceaan dat door een eeuwenoud massief dat op een berenrug lijkt, in twee wordt verdeeld. Van de bemanningsleden die het vege lijf weten te redden zijn er enkel  Corylus en diens jongere broer Ysbrant. Wat hierop volgt, speelt zich tien jaar later af. Bontenakel focust op de persoon van Ellie, de negentienjarige onderwijzeres die de (weinige) kinderen die er zijn toch ergens wat wil bijbrengen, daarin gesteund door meester Oort, die de fakkel aan haar wil doorgeven. Neem daar nog de figuur bij van Timber, de jongen met wie Ellie aarzelend een relatie aangaat, en je krijgt het driemanschap op het eiland dat hoe dan ook de sombere isolatie wil doorbreken. Opvallend is dat die poging(en) gericht zijn op het verleden: meester Oort die in zijn eilandatlas heeft opgetekend wat er aan leven was voorheen, Timber die in een van de grotten zijn fantasie over een bloeiende natuur vorm heeft gegeven in een muurschildering. Hoe beiden, mede ten gevolge van een aantal sterfgevallen, uiteindelijk kiezen voor de dood, wordt gaandeweg de roman duidelijk gemaakt. Dat Ellie, die er zeker in een eerste periode naar verlangt te ontsnappen aan de wurggreep waarin haar stiefvader Corylus, en dit met de hulp van een aantal anderen die alles het liefst bij het oude laten, samen met Ysbrant mee aan de boot gaat bouwen die hen moet toelaten weg te raken, wordt op een heel directe en de spanning opdrijvende manier verteld. Even terzijde hier: Bontenakel speelt letterlijk en figuurlijk met de termen uit de scheepsbouw, voor de lezer een informatieve kant die de roman zijn levensechtheid bezorgt. Hoe een en ander een verrassende wending meekrijgt, zal de lezer zelf weten te ontdekken. Los van de ingenieus opgezette plot is er de onderliggende metaforiek die maakt dat het geheel meer is dan een ‘vertelling’. Zo is er Timber, die steeds een potje teelaarde met zich meedraagt; er is de moeder van Ellie die na de dood van haar tweelingzus alle contact met haar omgeving is kwijtgespeeld, maar bij het zien van de muurschildering van Timer weer kan en wil praten; er is het Finse echtpaar dat zich, nadat hun zeilboot is gestrand, van alles en iedereen op het eiland gaat afzonderen en met de skeletten van walvissen een tent heeft gebouwd (een gegeven dat mij deed terugdenken aan de Tipulaks, de met magie beladen beeldjes die Inuïts snijden uit walvistanden)…. Het moge duidelijk zijn: met ‘De berenrug’ heeft Dimitri Bontenakel een sterke roman afgeleverd.

[Jooris van Hulle - 09/05/2020]