Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Knalpatronen, Pyrotechnies, Knallkörper Els Moors 25/06/2020
Plantage Wildlust Tessa Leuwsha 25/06/2020
De lange Tweede Wereldoorlog. Nederland 1940-1949 Peter Romijn 25/06/2020
De kunst van het nietsdoen. Vertaald uit het Japans door Jos Vos Kenkō 25/06/2020
Een wolf bij zijn oren pakken Sana Valiulina 25/06/2020
Het wendbare verleden. Nietzsche in postmoderne tijden Sybe Schaap 25/06/2020
Tekens van leven Frederik Willem Daem 25/06/2020
Koloniaal Congo. Een geschiedenis in vragen Idesbald Goddeeris, Amandine Lauro & Guy Vanthemsche [red.] 25/06/2020
De bevrijding van West-Europa. Het einde van de Tweede Wereldoorlog Egbert van de Schootbrugge 25/06/2020
Godface Asha Karami 25/06/2020
Tere stengels Shari Van Goethem 25/06/2020
Door wilskracht zegevieren. Sport in de Tweede Wereldoorlog Jurryt van de Vooren 25/06/2020
Het tuinfeest Bettie Elias 25/06/2020
Prelude.Vertaald en toegelicht door Jan Kuijper; nawoord door Anneke Brassinga William Wordsworth 15/06/2020
Waarom tolerantie niet de hoogste waarde kan zijn. Over de omgang met heilige zaken Martin Terpstra en Theo de Wit 15/06/2020
De dokter is uw kameraad niet. Uit het leven van Guust Van Mol Louis Van Dievel 15/06/2020
Val Toni Coppers 15/06/2020
De kapiteinsdochter. Vertaald door Hans Boland Alexandr Poesjkin 15/06/2020
De schaduw van wat zo graag in de zon was blijven staan Mattijs Deraedt 15/06/2020
Zwarte jaren. Nederland in de Tweede Wereldoorlog Han van der Horst 15/06/2020
12345678910...Laatste

De berenrug

Dimitri Bontenakel
De berenrug
Wereldbibliotheek, 2020, 222 blz., EUR 21,99
ISBN: 9789028450387

In tijden van globalisering een eilandroman schrijven, meer nog: een roman over een eiland waar de bewoners, allemaal schipbreukelingen, louter op elkaar zijn aangewezen, vanuit het besef dat zij er onmogelijk weg kunnen: je moet het maar aandurven. En het mag direct gezegd: in ‘De berenrug’ kwijt Dimitri Bontenakel zich met veel bravoure van de taak die hij zichzelf als romancier heeft opgelegd. We schrijven eind 19de eeuw, van gsm-verkeer of andere sociale media is nog geen sprake, vliegverkeer is er niet, het enige wat (nog) telt voor de eilanders is de dagelijkse zorg om te overleven. In een wervelende openingsscène beschrijft Bontenakel hoe de ‘Nauru’ (de naam overigens van een eilandje in de Stille Oceaan) op wat zijn laatste IJslandvaart zal zijn, op de klippen loopt bij Kaap Ursus, een eiland diep in de Noord-Atlantische Oceaan dat door een eeuwenoud massief dat op een berenrug lijkt, in twee wordt verdeeld. Van de bemanningsleden die het vege lijf weten te redden zijn er enkel  Corylus en diens jongere broer Ysbrant. Wat hierop volgt, speelt zich tien jaar later af. Bontenakel focust op de persoon van Ellie, de negentienjarige onderwijzeres die de (weinige) kinderen die er zijn toch ergens wat wil bijbrengen, daarin gesteund door meester Oort, die de fakkel aan haar wil doorgeven. Neem daar nog de figuur bij van Timber, de jongen met wie Ellie aarzelend een relatie aangaat, en je krijgt het driemanschap op het eiland dat hoe dan ook de sombere isolatie wil doorbreken. Opvallend is dat die poging(en) gericht zijn op het verleden: meester Oort die in zijn eilandatlas heeft opgetekend wat er aan leven was voorheen, Timber die in een van de grotten zijn fantasie over een bloeiende natuur vorm heeft gegeven in een muurschildering. Hoe beiden, mede ten gevolge van een aantal sterfgevallen, uiteindelijk kiezen voor de dood, wordt gaandeweg de roman duidelijk gemaakt. Dat Ellie, die er zeker in een eerste periode naar verlangt te ontsnappen aan de wurggreep waarin haar stiefvader Corylus, en dit met de hulp van een aantal anderen die alles het liefst bij het oude laten, samen met Ysbrant mee aan de boot gaat bouwen die hen moet toelaten weg te raken, wordt op een heel directe en de spanning opdrijvende manier verteld. Even terzijde hier: Bontenakel speelt letterlijk en figuurlijk met de termen uit de scheepsbouw, voor de lezer een informatieve kant die de roman zijn levensechtheid bezorgt. Hoe een en ander een verrassende wending meekrijgt, zal de lezer zelf weten te ontdekken. Los van de ingenieus opgezette plot is er de onderliggende metaforiek die maakt dat het geheel meer is dan een ‘vertelling’. Zo is er Timber, die steeds een potje teelaarde met zich meedraagt; er is de moeder van Ellie die na de dood van haar tweelingzus alle contact met haar omgeving is kwijtgespeeld, maar bij het zien van de muurschildering van Timer weer kan en wil praten; er is het Finse echtpaar dat zich, nadat hun zeilboot is gestrand, van alles en iedereen op het eiland gaat afzonderen en met de skeletten van walvissen een tent heeft gebouwd (een gegeven dat mij deed terugdenken aan de Tipulaks, de met magie beladen beeldjes die Inuïts snijden uit walvistanden)…. Het moge duidelijk zijn: met ‘De berenrug’ heeft Dimitri Bontenakel een sterke roman afgeleverd.

[Jooris van Hulle - 09/05/2020]