Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Art Autun 2020 Eric Rinckhout, Marie-Françoise Dispa e.a. 02/06/2020
Ooggetuigen van de bevrijding, september 1944-mei 1945 Bram de Graaf 02/06/2020
De straffeloze Huub Beurskens 02/06/2020
Heerlijk afgebakend eindeloos. Gedichten Dorien De Vylder 02/06/2020
Opstand van de Georgiërs op Texel. Het laatste slagveld van Nederland Eric Lee 02/06/2020
In de wacht Alfred Birney 02/06/2020
Terug naar Birkenau Ginette Kolinka en Marion Ruggieri 28/05/2020
Uit de schaduw van Pol Pot. Nuon Chea en de Rode Khmer Michiel Kroesbergen 28/05/2020
De schilders van Urk Elisabeth Oost en Klaas Post 28/05/2020
Het leven van Maria. Vertaling & nawoord: Piet Thomas Rainer Maria Rilke 28/05/2020
Het jaagpad op en af Saskia de Jong 28/05/2020
De droom van eb inkt diervoer Erik Bindervoet 28/05/2020
Zonder palet Wiel Kusters 28/05/2020
Kinderen van de Holocaust Piet Boncquet 28/05/2020
Wereld in vlammen. De conflicten in kleur 1914-1945 Marina Amaral en Dan Jones 28/05/2020
Solituden, songs Jacques Hamelink 28/05/2020
Jachthuis Oscar van den Boogaard 28/05/2020
De freule en de Führer: het verhaal van Unity Mitford Marja Coenradie 28/05/2020
Apostelkind Renske Doorenspleet 28/05/2020
Inzake dit huis Hester Knibbe 28/05/2020
12345678910...Laatste

De onbevlekte

Erwin Mortier
De onbevlekte
De Bezige Bij, 2020, 142 blz., EUR 20,99
ISBN: 9789403160603

Twintig jaar na zijn terecht veelgeprezen debuut ‘Marcel’ (1999) neemt Erwin Mortier in ‘De onbevlekte’ de draad van zijn verhaal rond grootoom Marcel Ornelis weer op. De lezer die ooit in ‘Marcel’ kennis nam van de feitelijke geschiedenis weet ondertussen wat de ‘vlek’ op de familiesaga precies inhield: Marcel sloot als jongeman aan bij de SS om de bolsjewieken een halt toe te roepen. Jeugdige overmoed, aangescherpt door de Vlaamsgezindheid van zijn familie? Of toch  - en ook – de oproep van op de kansel om tegen de goddeloze communisten te gaan vechten, zoals Mortier nu in ‘De onbevlekte’ suggereert in een zijdelings bemerking: ‘In hun klooster baden de nonnen voor zijn zielenheil tot de kralen van hun paternosters tussen hun vingerkoten vlam vatten, want hij had gevochten tegen de verschrikking van het bolsjewisme.’ (p. 29)?  Marcel sneuvelde in Oekraïne op 11 januari 1944, net geen tweeëntwintig jaar oud. Met ‘De onbevlekte’ is het kleinneef Erwin Mortier, die in de roman onder de naam Marcel wordt opgevoerd, er in de eerste plaats om te doen de feiten in een breder psychologisch kader te plaatsen. Daartoe laat hij nu eens Andrea, de zus van grootoom Marcdel aan het woord, dan weer neemt hij als schrijver het heft in handen. ‘De onbevlekte’ opent met een veelzeggende droomscène, waarin Andrea de terugkeer van haar broer beleeft en hem, zoals weleer, bijna letterlijk ‘bemoedert’. In haar droom spreekt Marcel haar aan als ‘Mijn zuster en mijn moeder’. Hoe de verhoudingen binnen het gezin lagen, wordt door Mortier zonder ook maar één moment van opdringerigheid aangereikt: de dochter die eigenlijk een zoon had moeten zijn, de zoon die dan alle verantwoordelijkheid op de schouders wordt geschoven. In de hoofdstukken waarin de jonge(re) Marcel, de schrijver dus, naar voren treedt, cirkelt Mortier behoedzaam rond de vraag naar de zin van het schrijverschap en zoekt hij een evenwicht tussen authentieke documenten (de brieven van de grootoom die hij nu eindelijk kan inzien) en de esthetisering ervan: ‘Hier ben ik begonnen te schrijven, een manier om mijn bek open te trekken en hem tegelijk dicht te houden. Ik verwacht weinig van de woorden, zij misschien meer van mij.’ (p. 132) Dat hij zijn zoektocht binnen zijn eigen taalidioom zo overtuigend heeft vormgegeven, maakt van ‘De onbevlekte’ een overrompelend geheel. Zo bijv. vat hij in woorden wat zijn overgrootouders van hun huwelijksrelatie hebben gemaakt: ‘Ze wisselden weinig meer uit dan verbale morseberichten, de taal van echtelieden die al zo lang bij elkaar zijn dat ze aan niet eens een half woord genoeg hebben. Alles is al gezegd, alle ergernissen zijn weggesleten of ingeslikt of niet langer van tel. Tederheid was voor hen de splinters vermijden.’ (p. 50)

[Jooris van Hulle - 09/05/2020]