Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Big data Anne Vegter 26/10/2020
Heb lief en zie niet om Willem G. van Maanen 26/10/2020
Otto Skorzeny. Hitlers favoriete commando Stuart Smith 26/10/2020
Straks gaat het jenever sneeuwen. De mooiste jenevergedichten uit de Nederlandstalige literatuur René Smeets (samensteller) 26/10/2020
Mrs. Degas Arthur Japin 26/10/2020
Eigen + Beeld. Moderne sculptuur Beelden aan Zee Joost Bergman, Dick van Broekhuizen e.a. 26/10/2020
Oranje tegen de Zonnekoning. De strijd tussen Willem III en Lodewijk XIV om Europa. 8ste druk Luc Panhuysen 26/10/2020
Waar is mijn hoed? Johan Wambacq 26/10/2020
Voor permanente bewoning Anna de Bruyckere 26/10/2020
De eeuw van Jan De Lichte. Misdaad, verraad en revolutie in de 18de eeuw Elwin Hofman (red.) 20/10/2020
Keizer Karel V. Landsheer van de Nederlanden, Habsburgs wereldheerser Geoffrey Parker 20/10/2020
De leunstoel van de SS-officier. Het geheime leven van een nazi onthuld Daniel Lee 19/10/2020
De oorlog tegemoet. Nederlanders en de strijd om Spanje, 1936-1939 Lodewijk Petram en Samuël Kruizinga 19/10/2020
En de bomen. Gedichten Patrick Conrad 19/10/2020
En toen vonden ze mijn vader Andreas Jonkers 19/10/2020
De etsen van Charles Donker Wietske Blokker (red.) 19/10/2020
Jeruzalem. De biografie Simon Sebag Montefiore 13/10/2020
Geheim en gevaarlijk. Sekten en genootschappen door de eeuwen heen Jonathan J. Moore 13/10/2020
Reynaert de Vos, vertaling en nawoord René Broens Willem 13/10/2020
Bruna Hannelore Bedert 13/10/2020
12345678910...Laatste

Een wolf bij zijn oren pakken

Sana Valiulina
Een wolf bij zijn oren pakken
Prometheus, 2020, 320 blz., EUR 22,50
ISBN: 9789044639483

Sana Valiulina (1964, Talinn) woont en werkt sinds 1989 in Amsterdam. Als schrijfster brak ze door in ons taalgebied met de roman ‘Kinderen van Brezjnev’ (2014), een queeste naar haar eigen roots. ‘Een wolf bij zijn oren pakken’ is weer een familieroman, dit keer geconcipieerd rond de Romeinse keizer Tiberius, de opvolger tegen wil en dank van Augustus. Deze laatste wordt hier niet met zijn officiële titel wordt genoemd, maar met zijn echte naam Octavianus, een aanduiding meteen van de bedoeling van Valiulina van haar roman ook echt een familieroman te maken. Meer dan een historisch-wetenschappelijke benadering  gesteund op documenten en officiële bronnen, gaat het in ‘Een wolf bij zijn orren pakken’ om een psychologisch portret van de keizer, die door Ovidius  - de dichter die door Augustus werd verbannen naar Tomi – ooit ‘de droevigste van alle mensen’ (p. 300) werd genoemd. Tiberius werd de speelbal van door Octavianus opgezette constructies – in het belang van de staat wordt binnen de Julisch-Claudische dynastie het ene huwelijk na het andere ontbonden om zo weer nieuwe allianties te smeden -, alles zogezegd om de toekomst van Rome te vrijwaren. Voor Tiberius, die meer filosoof dan staatsman was, een bijna onmogelijke opdracht, zoals de titel van de roman suggereert: de Latijnse uitdrukking ‘Lupus ad aures habetis’ betekent ‘iets onmogelijks doen’, een wolf had nu eenmaal te korte oren om hem eraan te kunnen vasthouden. De roman bestaat uit twee delen. Het eerste, ‘Het banket’, voert de lezer mee naar het jaar 20 v.C. en beschrijft hoe de jonge Tiberius op Rhodos is terechtgekomen en daar onder meer, zeer tegen zijn eigen zin omdat lichamelijke liefde hem in wezen weinig of niets zegt,  ‘de gave van Venus’ leert kennen tijdens een overdadig van  spijs en drank (ik denk hier terug aan de beroemde ‘cena Trimalchionis’ van Petronius) voorzien festijn. Valiulina heeft dit aanvangsdeel nodig om daaropvolgend in deel twee (‘de afdaling’), gesitueerd in het jaar 31 n.C., het beeld op te hangen van de keizer die in vrijwillige ballingschap op Capri verblijft. In een aantal indrukwekkende scènes beleeft Tiberius, die hier zelf aan het woord komt in een lange monoloog met Kora, de slang die hij bij zich droeg, zijn ‘helletocht’ door de Hades. Daar moet hij zijn eigen kinderen in de ogen zien en daagt het hem waar en om welke redenen hij zijn verantwoordelijkheid niet heeft durven opnemen. Dan ook wordt het voor de lezer duidelijk welk spel er werd gespeeld als het erop aankwam de belangen van de Staat te dienen.  Onderliggend motief is de vraag die ook Tiberius zich altijd heeft gesteld:  in hoeverre weegt de persoonlijke wil van de mens op tegen de noodzakelijkheid of her lot: ‘Was het toch de noodzakelijkheid die nog sterker was dan het lot? Misschien vielen deze twee krachten die de wereld bestuurden toch samen. En hoe verhielden ze zich dan tot de goden? En tot de persoonlijke wil van de mens?’ (p. 40) Sana Valiulina formuleert bij monde van Tiberius geen definitief antwoord op deze vragen, wat en hoe het kan laat ze over aan de creatieve verbeelding van de lezer.

[Jooris van Hulle - 25/06/2020]