Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Geluiden voor de laatste dag Jozef Deleu 22/02/2021
De Republiek, 1477-1806 Jonathan Israel 21/02/2021
Al het blauw Peter Terrin 21/02/2021
De schaduw van Berlijn. Leven met de erfenis van het Kindertransport Jonathan Lichtenstein 21/02/2021
Samen / Al ‘t hope Rodaan Al Galidi & Maud Vanhauwaert 21/02/2021
Willem Lodewijk: stadhouder en strateeg (1560-1620-2020) Hanno Brand en Joop W. Koopmans [red.] 21/02/2021
Treinen en kamers Annelies Verbeke 21/02/2021
Toen gisteren nog vandaag was Marleen de Crée 21/02/2021
‘Je mag wel bang zijn, maar niet laf’. De enerverende en noodlottige geschiedenis van de familie Bakker Toni Boumans 21/02/2021
Raaf Roos Vlogman 21/02/2021
Ontbinding Piet Gerbrandy 21/02/2021
Het gewapende kind Aleidis Dierick 21/02/2021
Another history of art. 2500 jaar Europese kunstgeschiedenis Koenraad Jonckheere 14/02/2021
URA Yves Malysse & Kiki Verbeeck. Architectural projects 2002-2020 Lisa De Visscher, Eline Dehullu, Iwan Strauven (sam.) 14/02/2021
Max Blokzijl. Opkomst en ondergang van een journalist Kees Schaepman 14/02/2021
Het wereldrijk van het tweestromenland. De opkomst van Assyrië, Babylonië en Perzië Daan Nijssen 14/02/2021
Lijn van wee en wens Caro van Thuyne 14/02/2021
De Stem Jessica Durlacher 14/02/2021
Brood. Een geschiedenis van bakkers en hun brood Peter Scholliers 14/02/2021
JFK. Kennedy’s jonge jaren, 1917-1956 Fredrik Logevall 14/02/2021
12345678910...Laatste

Ibis. Een verwensing. Vertaald en toegelicht door Christiaan Caspers

Ovidius
Ibis. Een verwensing. Vertaald en toegelicht door Christiaan Caspers
Damon, 2020, 80 blz., EUR 14,90
ISBN: 9789463402880

Ovidius, die kent u natuurlijk van de Amores of zeker van de Metamorphoses, dat een soort van Bijbel van de antieke mythologie werd en een enorme invloed heeft gehad op de kunstgeschiedenis. Hij schrijft speels, grappig, frivool ook, en net dat kwam hem duur te staan. Een gedicht en een niet nader omschreven misstap deden hem bij Augustus uit de gratie vallen. Hij werd verbannen naar Tomis bij de Zwarte Zee, het huidige Constanța in Roemenië.                                                               Overmand door heimwee schreef hij er Tristia en Epistulae ex Ponto, klaagzangen over het harde leven in zijn ballingsoord. Hij produceerde er echter ook een klein curieus werk dat hij de titel Ibis meegaf: een litanie van verwensingen, vernoemd naar het voorwerp van zijn woede. De schrijver en de bestemmeling weten over wie het gaat, en dat moet voldoende zijn.                                           Uiteraard is al vaak gespeculeerd wie die Ibis kan zijn. Zeker is dat Ovidius zich met de keuze voor de schuilnaam in het literaire veld wou meten met Kallimachos, die onder dezelfde titel enkele eeuwen eerder ook een eind weg schold. Dat werk is jammer genoeg verloren. Augustus lijkt een voor de hand liggende optie, maar dat strookt dan weer niet met de smeekbedes in andere werken om de verbanning ongedaan te maken. Het prikkelendste idee is dat je de titel omgekeerd moet lezen, sibi, aan zichzelf dus. Het zou in elk geval in Ovidius’ oeuvre passen dat hij vol ironie zichzelf verwenst. Want verwensen doet hij. Hij verheugt zich op de miserie die al geweest is en vooral op wat nog moet komen. Bij momenten neemt dit stukje scheldpoëzie de vorm aan van een omgekeerde ode, waarbij hij de hele topiek van een omineuze geboortedag erbij haalt of ook de dochter en de vrouw niet onbesproken laat. Maar meestal gaat het om mythologische exempla, over het wrede lot van anderen dat Ibis mag overkomen. Ovidius’ favoriete speeltuin dus, waar hij de poeta doctus kan uithangen, maar ook weer sterk blijkt in wat hij ook al in de Metamorphoses presteerde: hele scheepscatalogen opsommen, maar op het gepaste moment, voor hij gaat vervelen of uit de bocht gaat, het toch over een andere boeg gooien. Veel te lang is Ibis afgedaan als een niemendalletje en het is pas recent dat men de precieze volgorde van zijn litanie van naderbij is gaan analyseren en dat er wel degelijk patronen blijken te zitten in het onheil dat hij over zijn tegenstander afroept. Grootste lichtpuntje en schamele troost voor hem is misschien dat Ibis wel zal voortleven in de herinnering, als naamgever van de rivier waarin Ovidius hem het liefst van al ziet verdrinken.  Christiaan Caspers heeft nu een vertaling klaar in vrije verzen die een plezier is om te lezen. De tekst is helder en er is ook een uitgebreid nawoord, maar er zijn geen verklarende noten. Dat is een terechte keuze, maar de lezer weze gewaarschuwd: uw mythologische kennis wordt danig getest als u zich laat meevoeren op deze dolle rit.  

[Dieter Wildemauwe - 19/11/2020]