Paul en Frank Wintermans. Meubels en plastieken

De foto’s spreken voor zich. Sobere meubels in egaal wit of gecombineerd met een frisse kleur, vaak de strakke lijn verzacht door een gebogen vorm. Vernuftig vormgegeven stoelen in triplex en multiplex, gelakt in een exclusieve kleur. Een ligzetel die met wat verbeelding als een liggend naakt van Henry Moore oogt. Uit elk object spreekt een fijnzinnige lichtheid en de volle aandacht voor zowel de esthetische als functionele aspecten van de vormgeving. 

Paul en Frank Wintermans (Eindhoven, 1950 en 1949) hebben tijdens hun loopbaan als architect altijd meubels ontworpen die complexiteit aan eenvoud paren. Ze groeiden op met het modernisme van Le Corbusier en Ludwig Mies van der Rohe, maar leerden gaandeweg de rabiate soberheid te relativeren en het subtiele ornament toe te laten. Samen met meubelmaker Hans van Vugt maakten ze meubels, vaak unieke stukken, want aan serieproductie deden ze niet, aangezien  dat botste met hun voorliefde voor ambachtelijkheid en hun afkeer van commerciële praktijken.

Al experimenterend met triplex en multiplex belandde Paul Wintermans in de jaren ’90 bij wandplastieken, die hij ‘ruimtelijke tekeningen’ noemt. Het zijn gelaagde vormen die het midden houden tussen figuratie en abstractie, dynamiek en ingetogenheid. Je hoeft het boek maar te doorbladeren om vast te stellen dat de broers Wintermans levende voorbeelden zijn van de weg die creativiteit zoekt en telkens weer vindt: van sluis tot kuipstoel, van brug tot madonna.