Luc Peire. Abstractie in overvloed

De kunst van Luc Peire (1916-1994) evolueerde van het postexpressionisme naar een geometrisch-abstracte kunst. Aan erkenning ontbrak het hem niet. Reeds in 1965 publiceerde Michel Seuphor een beknopte monografie over Peire. En in1984 verscheen van Jaak Fontier een diepgravende monografie over de kunstenaar. En Luc Peire kreeg in 1995,een jaar na zijn dood, een  Overzichtstentoonstelling Luc Peire in het KMSKA, met bijhorende catalogus waarin zijn oeuvre en de evolutie ervan grondig in kaart werden gebracht. Nu loopt er in CC Scharpoord in Knokke-Heist waar Peire en zijn vrouw hun thuisbasis vonden, een overzichtstentoonstelling onder de titel ‘Luc Peire (1916-1994). Abstractie in overvloed’. De tentoonstelling loopt nog tot 25 oktober en is een samenwerking tussen Cultuur Knokke-Heist en Mu.ZEE, het museum voor kunst in België van 1880 tot morgen. De tentoonstelling sluit aan bij de expo die Luc Peire in 1957 samen met kunst- architectuur- en designcriticus K.-N. Elno organiseerde in het Gemeentelijk Casino in Knokke. Onder de titel ‘Vormen van heden. Esthétique d’aujourd’hui’ bracht de tentoonstelling hoofdzakelijk abstracte werken van meer dan dertig beeldende kunstenaars en designers samen om de verwantschap in vormentaal te onderlijnen. Bekende namen van bij ons die met werk vertegenwoordigd waren onder andere Wily Anthoons, Gaston Bertrand, Pol Bury en natuurlijk Peire zelf. Ook buitenlandse bekende kunstenaars als Serge Poliakoff, Pierre Soulages en Victor Vasarely. De designmeubelen kwamen uit de collectie van het van oorsprong Amerikaanse meubelbedrijf Knoll. Meubels en kunstwerken werden dooreen opgesteld. Voor Peire was de tentoonstelling erg belangrijk en een aanloop naar zijn latere integratieprojecten. 1957 en de expo ‘Vormen van heden’ zijn de uitgangspunten van de tentoonstelling ‘Luc Peire (1916-1994). Abstractie in overvloed’. David Vermeiren verzorgde naast de introductie nog twee essays. Hij schetst de evolutie van Luc Peire in de richting van structurele abstractie gedurende de periode 1935-1957. In een afsluitende bijdrage belicht hij de band van de kunstenaar met architectuur en met ingrepen in de publieke ruimte. Ook de totstandkoming van de bekende Environmentkubus krijgt aandacht. Tussendoor belicht Fredie Floré uitvoerig het tot stand komen van de tentoonstelling ‘Vormen van heden. Esthétique d’aujourd’hui’ en het belang ervan voor kunstenaar Luc Peire. Domitille d’Orgeval schetst dan weer de rol van Luc Peire in de geometrische avant-garde in Parijs vanaf eind jaren 1950 tot begin jaren 1970. Het boek wordt afgesloten met een lijst van de 71 tentoongestelde werken en een selectie bibliografie. “Luc Peire. Abstractie in overvloed” biedt door gekozen invalshoek een vernieuwende bijdrage tot het begrip van het werk van deze belangrijke abstracte kunstenaar. De sobere vormgeving past uitstekend bij de uitgepuurde stijl van Luc Peire.