Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Art Autun 2020 Eric Rinckhout, Marie-Françoise Dispa e.a. 02/06/2020
Ooggetuigen van de bevrijding, september 1944-mei 1945 Bram de Graaf 02/06/2020
De straffeloze Huub Beurskens 02/06/2020
Heerlijk afgebakend eindeloos. Gedichten Dorien De Vylder 02/06/2020
Opstand van de Georgiërs op Texel. Het laatste slagveld van Nederland Eric Lee 02/06/2020
In de wacht Alfred Birney 02/06/2020
Terug naar Birkenau Ginette Kolinka en Marion Ruggieri 28/05/2020
Uit de schaduw van Pol Pot. Nuon Chea en de Rode Khmer Michiel Kroesbergen 28/05/2020
De schilders van Urk Elisabeth Oost en Klaas Post 28/05/2020
Het leven van Maria. Vertaling & nawoord: Piet Thomas Rainer Maria Rilke 28/05/2020
Het jaagpad op en af Saskia de Jong 28/05/2020
De droom van eb inkt diervoer Erik Bindervoet 28/05/2020
Zonder palet Wiel Kusters 28/05/2020
Kinderen van de Holocaust Piet Boncquet 28/05/2020
Wereld in vlammen. De conflicten in kleur 1914-1945 Marina Amaral en Dan Jones 28/05/2020
Solituden, songs Jacques Hamelink 28/05/2020
Jachthuis Oscar van den Boogaard 28/05/2020
De freule en de Führer: het verhaal van Unity Mitford Marja Coenradie 28/05/2020
Apostelkind Renske Doorenspleet 28/05/2020
Inzake dit huis Hester Knibbe 28/05/2020
12345678910...Laatste

Een wrang feest: hoe velen de bevrijding niet overleefden

Marjolein Bax
Een wrang feest: hoe velen de bevrijding niet overleefden
Balans, 2020, 314 blz., EUR 22,99
ISBN: 9789463820837

Op 4 mei 1945 capituleerden de Duitse troepen in Noordwest-Europa. In het toen nog bezette deel van Nederland, namelijk het westen van het land, bevonden zich nog 120.000 Duitse soldaten. Tot aan de algemene en onvoorwaardelijke capitulatie van Duitsland op 8 mei vielen er in West-Nederland nog 220 doden bij allerlei schietincidenten: 160 Nederlanders en zestig Duitsers. Hoe kon dat? Tv-redactrice Marjolein Bax schreef er een goed gedocumenteerd boek over.
In de capitulatievoorwaarden van 4 mei stond duidelijk gestipuleerd dat de Duitsers enkel maar door Canadese troepen mochten ontwapend worden. Tot aan hun komst (vanaf 7 mei) mochten de leden van de Binnenlandse Strijdkrachten (BS), een door de westerse geallieerden afgedwongen koepelorganisatie van het Nederlandse verzet, niet gewapend op straat komen. Laat staan Duitsers aanhouden en ontwapenen. Maar zoals ook in ons land was het verzet in mei 1945 fenomenaal gegroeid — in Vlaanderen was dat al in de septemberdagen van 1944 het geval. Officiële cijfers geven aan dat tijdens de bezettingsjaren het Nederlandse verzet zo’n 25. à 45.000 leden telde; tijdens de meidagen liep dat cijfer op tot het gigantische 150. à 260.000 lieden. Een dorp in Friesland telde tijdens de jaren 1943/1944 acht verzetsmensen. Plots in mei 1945 vermenigvuldigde dat cijfer zich tot 168. 
Deze al of niet terechte weerstanders waren doorgaans goed bewapend door droppings. In mei 1945 waren deze lui, veelal jonge avontuurlijke types, in een doldrieste en overenthousiaste stemming om hun wapens te kunnen gebruiken. “We wilden ze te lijf”. Met ‘ze’ werden uiteraard de goedgetrainde en bewapende Duitsers bedoeld.
Tot aan de komst van de geallieerden liep er in het nog bezette deel van het land, tussen de feestvierende menigte, vanaf 5 mei een explosief mengsel rond van onrustige Duitse soldaten die niet wisten wat de toekomst zou brengen —heel wat onder hen vreesden naar de Sovjet-Unie gedeporteerd te zullen worden—, angstige collaborateurs en onbesuisde verzetslieden. De Duitsers wisten dat ze enkel de geallieerden dienden te gehoorzamen.
Tegen de bevelen in trok een aantal  bewapende BS’ers de straat op om het tegen de Duitsers op te nemen. Op diverse plaatsen in West-Nederland kwam het tot een reeks schietincidenten waarbij de BS’ers het meestal dienden af te leggen tegenover de Duitse bezetters. Bovendien kwamen hierbij een aantal onschuldige burgers om het leven. 
Wat aan de BS’ers wel was toegestaan, was het aanhouden van collaborateurs en het kaalscheren van zogenaamde moffenmeiden, meisjes en vrouwen die een relatie met Duitse soldaten hadden, of ervan verdacht werden. 
Voor haar boek met de terecht gekozen titel Een wrang feest deed Marjolein Bax vier jaar onderzoek. Ze bezocht archieven, las kranten uit die tijd, spoorde dagboekfragmenten op, legde contact met behulpzame dorpsarchivarissen en heemkundigen en zocht getuigen op. Het resultaat is een glashelder geschreven boek, geïllustreerd met een reeks foto’s van slachtoffers. Achteraan haar boek staat een overzichtslijst met alle geregistreerde schietincidenten tussen 4 en 8 mei 1945. 
Opmerkelijk is ook dat de Canadezen achteraf geen enkele Duitser ter verantwoording riepen. Tevens werd ieder Nederlands verzoek tot uitlevering geweigerd. Wellicht had dat te maken omdat de BS zich niet aan de overeenkomst van 4 mei gehouden hadden. Van Nederlandse zijde werden de meeste doden van na 4 mei 1945 niet erkend als oorlogsslachtoffers, waardoor een uitkering uitbleef en sommige gezinnen in diepe armoede gestort werden.
Een historisch gefundeerd boek dat voor veel lezers een openbaring zal zijn. 
Met eindnoten en bibliografie. Een register ontbreekt.

[Pieter Jan Verstraete - 09/05/2020]