Naar Lillehammer

Cécile (‘zeg maar Ciel’) is op een kantelmoment gekomen in haar leven: ze heeft ontslag genomen op haar werk en heeft in bijna een en dezelfde beweging haar man Fred (‘Fret’ zoals zij hem verder noemt) gedumpt. Wanneer zij even verpozing zoekt op een bankje in een park met speeltuigen voor de kinderen, roept een jonge vrouw van Afrikaanse afkomst haar hulp in om haar kind te duwen bij het schommelen. Als Cécile even later opkijkt, is de moeder verdwenen. Met deze niet al te geloofwaardige aanzet zet Vonne van der Meer het verhaal in ‘Naar Lillehammer’ op de sporen. Cécile neemt de zorg voor de kleine Faith op zich (‘de wereld van het kind bleek er een van heel veel spullen’ – p. 37, van zwembandjes tot zwemluiers enzomeer) en raakt gaandeweg meer en meer betrokken bij wat de moeder Gladys is overkomen. Haar verhaal is dat van zoveel anderen die naar Europa komen afgezakt in de hoop hier een beter leven op te bouwen. Misleid en bedrogen als ze worden door mensenhandelaars komen ze hier in de prostitutie terecht. En dan is het blijkbaar niet zo voor de hand liggend te ontsnappen aan de allesoverheersende invloed van de pooier, die overigens handig inspeelt op aloude voodoo- en andere spirituele tradities om de vloek die zogezegd op de meisjes weegt, in stand te houden. Met de hulp van Rogier, een weduwnaar die haar pad kruist en met wie ze al snel een relatie begint, slaagt Cécile erin voor Gladys en Faith de weg vrij te maken die hen beiden naar Lillehammer zal brengen, waar Gladys’ broer haar verder zal helpen. De roman ‘Naar Lillehammer’ weet niet echt te overtuigen. In de ontwikkeling van de plot wordt al te nadrukkelijk een plaats toebedeeld aan toevalligheden. Zo is er weduwnaar Rogier, die net in die voor Cécile moeilijke periode aandacht heeft voor haar… Dat hij dan nog over een vakantiehuis in de bossen beschikt, zal van pas komen om Gladys te verbergen… Kortom: de roman kabbelt maar voort en voort, als lezer raak je nergens overtuigd van de urgentie van wat Van der Meer drijft. Ook stilistisch biedt de roman weinig of geen verrassingen, integendeel. Wat te denken van een wending als deze: ‘ze nam nog een slok. Water zonder campari, want ze al bitter van zichzelf.’ (p. 120)