Hieronder vindt u de jongste recensies. Selecteer een genre, vervolgens selecteer de recensie die u wenst u te bekijken en klik tenslotte op 'Lees recensie'.

Zoeken  Genre 

 TitelAuteurDatum
Het vrouwelijk oog wil ook wat. Vrouwen als opdrachtgevers, verzamelaars en kunstenaars Jitske Jasperse 18/09/2021
Monument van mijn denken. Brieven & Redevoeringen (Vert. Jeroen Bons) Isocrates 14/09/2021
Antwerpen. De gloriejaren Michael Pye 14/09/2021
Dubbelblind (vert. Nicolette Hoekmeijer) Edward St Aubyn 14/09/2021
Tunnel 29. Liefde, spionage en verraad: de spectaculairste ontsnapping uit Oost-Berlijn Helena Merriman 14/09/2021
Victorien, ik hou van je Kees ‘t Hart 14/09/2021
2050 Peter Verhelst 14/09/2021
Levensmuren. De wereld rond mijn zomerhuis Nina Burton 14/09/2021
‘Sterven in het bed waarin ik geboren ben.’ Een biografie van Felix de Boeck (1898-1995) David Veltman 14/09/2021
Nescio. Leven en werk van J.H.F. Grönloh Lieneke Frerichs 14/09/2021
De Sint-Pietersabdij in Oudenburg (Heraldiek van abdijen en kloosters 38) Jean Luc Meulemeester en Marc Van de Cruys 14/09/2021
Maria Magdalena. Kroongetuige, zondaar, feminist Loes Visch (red.) 14/09/2021
Een goede moeder Jan van Mersbergen 14/09/2021
Het proces van Sören Qvist Janet Lewis 14/09/2021
Virgula Sasja Janssen 14/09/2021
Oranje tegen Spanje (1500-1648) Edward De Maesschalck 14/09/2021
De overtocht – Filosofische blik op een psychose Berry Vorstenbosch 14/09/2021
Eleanor Marx: een leven Rachel Holmes 14/09/2021
Roeivlucht Mark van Tongele 14/09/2021
Het web van omtrek Paul Demets 14/09/2021
12345678910...Laatste

Chinatown

Ronelda S. Kamfer
Chinatown
Podium, 2021, 110 blz., EUR 22,99
ISBN: 9789463810821

In ‘Chinatown’ schrijft Ronelda S. Kamfer op een heel directe manier over haar vader, ‘zijn favoriete bestemming is Chinatown / want hij voelt zich thuis bij de nepweelde de glimmende toep / die pijn aan je ogen doet en de geur van nutteloosheid’ (p. 15). Kamfer schrijft in het Kaaps Afrikaans, dat met zijn invloeden van het Engels en, de straattaal afwijkt van het Standaard Afrikaans. Voor vertaler Alfred Schaffer (de gedichten worden naast elkaar opgenomen in de originele versie én de vertaling) was het telkens afwegen hoe en of bepaalde zinswendingen al of niet bewaard dienden te worden. Neem bovenstaande verzen, die in de Kamfer-versie zo luiden: ‘sy favorite plek om na toe te gaan is Chinatown / want hij relate met die fake wealth die shiny kak / wat jou oë brand en die reuk van uselessness’. Wat aan deze slotstrofe van het gedicht ‘Chinatown-papa’ voorafgaat, legt de thematiek van de bundel bloot: ‘mijn vader is als een Roman Polanski / omringd door oude mannen die jong bloed ruiken / draai ik me om en vraag et tu Pa?’. Ronelda S. Kamfer die, zoals blijkt uit het openingsgedicht ‘Chinatown’ in een instelling verblijft en de zondagse bezoekjes van haar familie in het Chinatown-winkelcentrum moet zien uit te zitten, schrijft over het misbruik van de kant van haar vader. Met haar probleem kon ze nergens terecht. Niet bij haar moeder die alleen weet te zeggen ‘ik heb hem de wind van voren gegeven / (…) / ik heb hem gewoon op de man af gevraagd / wil jij je eigen kind neuken’ (p. 17), of, zoals blijkt uit het gedicht ‘erger maken’ (p. 99), niet bij een vriendin (‘ze kijkt me peinzend aan / alsof ze probeert de definitie / van misbruik met mijn vierpersoonsgezin / met twee werkende ouders te rijmen’), niet bij de juf op school (‘ze schudt haar hoofd / en slaat haar armen over elkaar / alsof ze voor vandaag genoeg / verhalen over misbruik heeft gehoord’), niet op het politiebureau. Wat Ronelda S. Kamfer is overkomen, wordt doorheen de bundel in een breder maatschappelijk kader geplaatst: ‘probeer maar eens een donkere huid en kroeshaar te hebben / in een wereld die denkt dat het tegenovergestelde mooi is’ (uit het lange gedicht ‘probeer maar eens’ – p. 95-97). Maar even nadrukkelijk stelt Kamfer zich strijdbaar op: ‘en dan grijp je dat moment / en zet er een streep onder / smijt het in het eerste witte gezicht dat je ziet’( ibidem). Of, zoals het kort en krachtig luidt in dit gedicht: ‘mijn oma heeft / me geleerd / sorry te vragen / niet sorry te zeggen’ (p. 103) De verzen van Ronelda S. Kamfer snijden diep in het gemoed van de lezer. In ‘Mijn gedichten zijn geen bekentenissen’ (p. 91) schrijft ze: ‘mijn gedichten zijn niet voor feministen / mijn gedichten zijn voor de vrouwen in de keuken / mijn gedichten zijn voor zwarte en bruine jochies / in een klas vol witte kinderen / (…) / ik ruil mijn moeders as voor kruit / voor de volgende generatie / opdat die gewapend kan zijn’ (p. 91).

[Jooris van Hulle - 08/06/2021]