Win Win

Als misdaadauteur Jan van der Cruysse één betrachting voor ogen heeft met zijn boeken, dan is het duidelijk deze:  zijn lezers een verhaal vertellen dat meer te bieden heeft dan het klassieke en/of doordeweekse politieonderzoek rond een moordzaak en de vaak erbij horende psychologische en emotionele complicaties. Van der Cruysse ziet het grootser. In ‘Win win’ wordt probleemloos heen en weer gereisd tussen Gent en Edinburgh, tussen Noorwegen en Nederland, tussen Turkije en Malta, tussen China en de VS, tussen Nigeria en Maleisië… Hoe gesjoemeld wordt met coronavaccins, hoe gewetenloos mensensmokkelaars omgaan met bootvluchtelingen die er alles voor over hebben de oversteek te maken naar Europa, hoe misdaadorganisaties ‘op bestelling’ werken als de nood het hoogst is….: alles heeft in ‘Win win’ met alles te maken. Jan van der Cruysse houdt daarbij de touwtjes stevig in handen: zijn vlotte verteltrant staat er borg voor dat de lezer niet voortijdig afhaakt en bovendien wordt de plot zo handig opgezet dat het die lezer pas aan het slot ook echt duidelijk wordt wie precies welke rol speelt of heeft gespeeld. Alles neemt een aanvang wanneer Laura Van Opstal, die in het Schotse Edinburgh  – aan de Gentse universiteit is ooit iets voorgevallen dat haar ertoe heeft gebracht Vlaanderen de rug toe te keren – haar studie computerwetenschappen afwerkt, een geheimzinnige briefkaart ontvangt én een vliegticket dat haar naar San Francisco moet brengen. Een van haar specialiteiten is het ontcijferen van cryptogrammen. De lijnen zijn meteen uitgezet voor een verhaal dat steeds weer verrassende wendingen neemt en waarbij niet gekeken wordt op een lijk  min of meer. Niets en niemand ontziende criminelen, die miljoenen hebben vergaard aan bitcoins die geparkeerd staan op voor de politie en anderen ontoegankelijke rekeningen, organiseren hun duistere zaakjes, verspreid over heel de wereld. Met veel bravoure en duidelijk goed gedocumenteerd als het de wereld van van cybercriminaliteit betreft, leidt Van der Cruysse zijn verhaal vol ‘win win’-situaties naar een ontknoping die hoe dan ook, tot op de slotbladzijde in het ongewisse blijft. Pas dan ook komt de rol die Laura speelt binnen het geheel, volledig tot zijn recht. ‘Win win’ weet de lezer alleszins ruim vierhonderd pagina’s lang mee te slepen in een reeks van zaken die zich in de duistere onderlagen van onze samenleving afspelen. Of op zijn minst gezegd: wel eens zouden kunnen afspelen.