Asfalt

Binnen een dubbele verhaallijn brengt Niels van Droogenbroeck in ‘Asfalt’ het relaas van de tocht naar Boedapest die vier jongeren – aan de ene kant Jules en Yassine, en daarnaast Stef en Do – liftend ondernemen. De roman opent met een vooruitblik: inspecteur Vandenthoren is belast met het onderzoek naar de verdwijning van Yassine en, zoals naar het slot van de roman zal blijken, diens aandeel in het overlijden van Jules’ broer Thomas na een uit de hand gelopen drugsfeestje. De lezer volgt Jules en Yassine en maakt zo kennis met een aantal opmerkelijke figuren die bereid zijn de twee jongens een lift aan te bieden, van opgedirkte dames aan het stuur tot zelfs een exhibitionistisch koppel. In wezen komt hun wedervaren hierop neer: ‘Hoe nietszeggend deze conversatie was…’ (p. 193) Pas naar het eind toe komt aan het licht wat Yassine en Thomas echt met elkaar te maken hadden. Ook het relaas over Stef en Do biedt weinig boeiende elementen. Alleen de vraag of het tussen hen beiden ‘iets’ zal worden, kan er enigszins de spanning in houden. Dat Dennis, het lief van Do, ondertussen in Boedapest een nieuw liefje heeft weten te veroveren, zou hier de verrassing moeten zijn, hoewel: als lezer voel je al lang op voorhand aan dat deze uitkomst zich zal aandienen. Weinig spannend dus, deze roadnovel, die dan nog even weinig weet te overtuigen door de vaak al te geforceerde taalkronkels. Zo lees je al op de openingspagina: ‘Jules houdt van voetbal, basketbal, honkbal, sambal, en het Bal National op de Place du Jeu de Balle.’ of nog: ‘Dromerig nipt hij van zijn koffie, maar die is intussen al op’ (p. 15) . En deze: ‘onbewust staart hij naar haar poep en voor hij het goed en wel beseft, bedenkt hij dat haar kont er verdomd goed uitziet in die short.’ En nog: ‘Ze mag zich niet op glad ijs begeven, want op glad ijs is een scheve schaats te snel gereden.’  Enzoverder enzomeer…..