Een Venetiaans spel (vert.: Anda Schippers)

Hoofdstuk 18 van ‘Een Venetiaans spel’ opent als volgt: ‘Venetië is een stad van meer dan honderd kerken. Er waren zelfs nog meer kerken in de tijd voor Napoleon huishield. Veel ervan zijn vervallen en zullen hun deuren nooit meer openen. Zelfs na vijf jaar vond ik het moeilijk ze uit de verte te benoemen.’ (p. 158) Ik heb de optelsom niet gemaakt, maar verspreid over de roman wordt een toch wel indrukwekkende reeks kerken vernoemd, vaak dan nog verder opgesmukt met allerhande weetjes over de kunstwerken die er terug te vinden zijn of met gedetailleerde uitleg over het stratenplan dat naar de bewuste plaat moet leiden. Het moge duidelijk zijn: ‘Een Venetiaans spel’ zadelt de lezer op met het gevoel eerder een gids voor de toerist in Venetië te lezen dan een echt spannend verhaal. Een verhaal overigens dat relatief weinig om het lijf heeft: Nathan Sutherland is Brits honorair consul in Venetië en staat in die functie Engelse landgenoten bij die (relatief kleine) problemen hebben na bijvoorbeeld het verlies van hun identiteitskaart, of andere minder aangename kanten bij hun bezoek aan de stad. Voor de kost doet Sutherland aan vertaalwerk, vooral dan van technische documenten, de handleiding bijvoorbeeld voor grasmaaiers. Zijn vrouw leeft en werkt in Edinburgh, en Sutherland   ziet zelf niet duidelijk voor ogen hoe het verder moet met hun relatie. Dat biedt kansen voor de museumconsulente Federica, met wie Nathan samenwerkt om het probleem van het gebedenboek op te lossen dat hem in  handen werd gedrukt en een afbeelding zou bevatten van de beroemde Giovanni Bellini. Hoe een en ander te maken heeft met het ‘spel’ dat twee rijke Venetiaanse broers tegenover elkaar plaatst, moet de spanning binnen de roman garanderen. Of lezers ook de moeite zullen doen om tot het eind toe verder te blijven lezen, durf ik echt betwijfelen. De roman bezwijkt onder de overdaad aan info over Venetië die Philip Jones Gwynne wil meegeven.