Na de oorlog. Twaalf vertellingen (vert. Irving Pardoen)

Graham Swift is ongetwijfeld een van de belangrijkste Britse schrijvers. Zijn roman, “Moeders zondag”, werd bekroond met de Hawthornden Prize. Met “Waterland” won hij de Guardian Fiction Prize, en met “Laatste ronde” de Booker Prize. Swifts werk is in meer dan dertig talen vertaald. Net voor de zomer verscheen dan “Na de oorlog. Twaalf vertellingen”. De meest recente publicatie van Swift is de verhalenbundel “Twelf Post-War Tales”, vertaald als “ Na de oorlog. Twaalf vertellingen”.  Het gaat om verhalen uit het leven van mannen en vrouwen uit de naoorlogse generatie. Swifts personages zijn alledaagse mensen; in hun verhalen heeft hij het over wat er echt toe doet in het leven. Diepgang, verworven door de jaren heen -de auteur wordt 76 dit jaar. De verhalen gaan veelal over mensen van middelbare en oudere leeftijd die ‘oorlogen’ in de brede zin van het woord meegemaakt hebben: de Tweede wereldoorlog, de angst tijdens de Cubacrisis, de machteloosheid tijdens de covidperiode, de schrijnende pijn van een grootvader, sinds kort zelf weduwnaar, die met eigen ogen de studentenkamer wil zien waar zijn kleindochter zich van het leven heeft beroofd. Graham Swift slaagt erin de lezer diep te raken. Zijn verhalen zijn subtiel en gelaagd. Weemoed en een licht geestige ondertoon zijn dikwijls aanwezig. Lezen, zou ik zeggen. De volgorde is van geen belang. Swift bewijst met deze bundel dat hij nog niet uitverteld is.